كنيد و يك مرتبه بخوانيد و فاصله ندهيد ، و ظاهر اين آيه ميفهماند كه نماز قصر در هنگام ترس از دشمن است ، ليكن از توضيحى كه پيغمبر داده است ما فهميده‌ايم كه در غير ترس هم بايد قصر باشد ، و ممكن است قيد « إِنْ خِفْتُمْ » براى آن باشد كه آن دوران در بيشتر مسافرتها ترس از دشمن بود ، و بخصوص كه مسلمين كم بودند و همه ى عرب دشمن آنها و فقها در نماز قصر اختلاف كرده‌اند : شافعى گفته است : جايز است در سفر نماز را قصر بخوانند ، و ابو حنيفه واجب دانسته است ، و مذهب - اهل بيت نيز همين است ، و زراره و محمد بن مسلم از امام باقر ( ع ) پرسيدند : نماز در سفر چطور است ؟ فرمود همانطور كه در غير سفر تمام واجب است در سفر قصر واجب است ، آنها عرض كردند : در آيه امر بقصر نشده است بلكه گفته شده است : باكى نيست كه نماز را قصر بخوانيد ، فرمود براى سعى صفا و مروه در حجّ نيز همين طور گفته شده است ، و هر دو مثل هم است كه سعى صفا و مروه و قصر نماز در سفر هر دو واجب است ، چون خدا در قرآن گفته است و پيغمبر ( ص ) عمل كرده است ، آنها پرسيدند : اگر كسى در سفر چهار ركعت خواند ، آيا بايد دوباره قصر بخواند ؟ فرمود : اگر ميدانسته است كه بايد قصر بخواند لازم است دوباره بخواند ، و اگر عالم بوظيفه نبوده است ، لازم نيست . و اندازه ى سفر كه موجب قصر است در نزد ما شيعه هشت فرسخ است ، و بعضى گفته‌اند به اندازه ى مدّت سه شبانه روز راه رفتن است ، و ابو حنيفه اين را معتقد شده است ، شافعى گفته است حد سفر موجب قصر شانزده فرسخ است كه چهل و هشت ميل باشد . كشف نوشته : قول قديم شافعى آن است كه در سفر كوتاه روا است ، و بقول جديد جز در سفر دراز روا نيست ، و سفر دراز چهار بريد است هر بريد چهار فرسنگ ، هر فرسنگى سه ميل بهاشمى ، هر ميلى دوازده هزار قدم ، جمله شانزده فرسنگ باشد ، چهل و هشت ميل ، و در خبر است از رسول خدا كه گفت « اى مردم مكّه در كمتر از چهار بريد نماز خود قصر نكنيد » كه از مكه است تا عسفان ، يا طايف ، و بريدى دوازده ميل باشد چنان كه گفتيم . اوّل نمازى كه رسول خدا در آن قصر كرد نماز